Çay Haber - Yöresel Haberin NET Adresi

O’na Mescid-i Aksa’da rastladım…

10-08-2012
3141 kez görüntülendi

“Iğdırlı Onbaşı Hasan'ın 55 yıllık Mescid-i Aksa nöbeti!”

İlhan Bardakçı’nın Kudüs’te yaşadığı bir hatıra ilginç ve bir o kadar da ibret vericidir… 

Mevki Kudüs. Mekân Mescid ül Aksa, Tarih 21 Mayıs 1972 Cuma. Ben ve gazeteci arkadaşım rahmetli Said Terzioğlu, İsrail Dışişleri rehberlerinin yardımı ile bu mübarek makamı dolaşıyoruz. 

Kudüs Kapalı Çarşısı’nda rüzgâr gibi dolanan entarili kahvecilerin ellerindeki askılara çarpmadan biraz yürüdünüz mü, önünüze çıkan kapı sizi Mescid ül Aksa’nın önüne kavuşturur. Mirac mucizesinin soluklanıldığı ilk Kıble’mize yani... Hemen oracıkta, ilk avlu vardır ki, hâlâ bizim lâkabımızla anılır. “12 bin şamdanlı avlu” derler oraya. Yavuz Selim 30 Aralık 1517 Salı günü Kudüs’ü devlete katmıştır da, ortalık kararmıştır. Yatsı namazını o avluda kılar. Kendisi ve bütün ordu beraber. Şamdanları yakarlar. Tam 12 bin şamdan... O isim oradan kalmadır. Sekiz on basamaklı geniş merdiveni adımladınız mı, o mukaddes Mescid’in bağdaş kurduğu ikinci avluya ulaşırsınız. 

Onu o merdivenin başında gördüm. İki metreye yakın bir boy... İskeletleşmiş vücudu üzerinde bir garip giysi... Palto?.. Hayır, kaput, pardösü veya kaftan?.. Değil. Öyle bir şey, işte. 

Başındaki kalpak mı, takke mi, fes mi? Hiçbirisi değil. Oraya dimdik, dikilmiş. Yüzüne baktım da, ürktüm. Hasadı yeni kaldırılmış kıraç toprak gibi. Yüz binlerce çizgi, kırışık ve kavruk bir deri kalıntısı. 

Yanımda İsrail Dışişleri Bakanlığı Daire Başkanı Yusuf var. Bizim eski vatandaşımız. İstanbullu. “Kim bu adam?” dedim. 

Lâkaydi ile omuz silkti. “Bilmem.” diye cevap verdi. “Bir meczup işte. Ben bildim bileli, yıllardır burada dururmuş. Çakılı gibi, hâlâ duruyor ya... Kimseye bir şey sormaz. Kimseye bakmaz, kimseyi görmez.” 

Kan mı çekti nedir? 

Nasıl, neden, niçin hâlâ bilmiyorum. Yanına vardım. Türkçe “Selâmünaleyküm baba.” dedim. 

Torbalanmış göz kapaklarının ardında sütrelenmiş gibi jiletle çizilmişçesine donuk gözlerini araladı. Yüzü gerildi. Bana, bizim o canım Anadolu Türkçemizle cevap verdi: 

- Aleykümüsselâm oğul... 

Donakaldım. Ellerine sarıldım, öptüm öptüm... 

- Kimsin sen, baba? dedim. 

Anlattı ki, ben de size anlatacağım. 

Ama evvelâ biliniz. O canım Devlet çökerken, biz Kudüs’ü 401 yıl 3 ay 6 günlük bir hakimiyetten sonra bırakırız. Günlerden 9 Aralık 1917 Pazar günüdür. Tutmaya imkân yok. Ordu bozulmuş, çekiliyor, Devlet, zevalin kapısında. İngiliz girinceye kadar geçen zaman içinde yağmalanmasın diye oraya bir artçı bölük bırakırız. Âdet odur ki kenti zapteden galip, asayiş görevi yapan yenik ordu askerlerine esir muamelesi yapmaz. 

Anlattı, dedim ya. Gerisini tamamlayayım. 

- Ben, dedi, Kudüs’ü kaybettiğimiz gün buraya bırakılan artçı bölüğünden... 

Sustu. Sonra, elindeki silahın namlusuna sürdüğü fişekleri ateşler gibi zımbaladı: 

- Ben, o gün buraya bırakılmış 20. Kolordu, 36. Tabur, 8. Bölük, 11. Ağır Makineli Tüfek Takım Komutanı Onbaşı Hasan’ım... 

Yarabbi. Baktım, bir minare şerefesi gibi gergin omuzları üzerindeki başı, öpülesi sancak gibiydi... 

Ellerine bir kerre daha uzandım. Gürler gibi mırıldandı: 

- Sana, bir emanetim var oğul. Nice yıldır saklarım. Emaneti yerine teslim eden mi? 

- Elbette, dedim, buyur hele... 

Konuştu: 

- Memlekete avdetinde yolun Tokat Sancağı’na düşerse... Git, burayı bana emanet eden kumandanım Kolağası (Önyüzbaşı) Musa Efendi’yi bul. Ellerinden benim için bus et (öp). Ona de ki... 

Sonra, kumandanı olduğu takımın makinelisi gibi gürledi: 

- O’na de ki, gönül komasın. Ona de ki, “11. Makineli Takım Komutanı Iğdırlı Onbaşı Hasan, o günden bu yana, bıraktığın yerde nöbetinin başındadır. 

Tekmilim tamamdır kumandanım. dedi” dersin... 

Öleyazdım. 

Sonra yine dineldi. Taş kesildi. Bir kez daha baktım. Kapalı gözleri ardından, dört bin yıllık Peygamber Ocağı ordumuzun serhat nöbetçisi gibiydi. Ufukları gözlüyordu. Nöbetinin başında idi. Tam 55 yıl kendisini unutuşumuzdaki nadanlığımıza rağmen devletine küsmemişti. 

YILLAR SONRA 
Merhum İlhan Bardakçı bu hatırasını, TV’de anlattığında zamanın genelkurmay başkanı onu arar ve bu aziz askeri bulmak için aracı olmasını ister. Bardakçı sonra şunları yazar: Hasan Onbaşı bizdendi... O halde unutulmak kaderi idi. Öyle de oldu zaten. Aramadık ki, bulalım. Bulunamazdı zaten. O ki, göklere baş vermiş bir ulu selvi idi. Ve bizler ki, başımızı kaldırmış olsak bile, uzandığı feza ufkuna yetişemeyecek cılız otlara dönüşmüştük. Biz, sadece unuturduk. Unuttuğumuz diğerleri gibi o nöbet noktasındaki elmas mânâyı da unutmuştuk... 

Evet, kesip sakladığım bir yazıyı daha sizlerle paylaştım değerli okuyucular. Merhum İlhan Bardakçı’nın yaşadığı bu hatırasını her okuduğumda göz yaşlarıma hakım olamam!

Şu mübarek günlerde maalesef şehit haberleri her birimizi can evinden vurmaya devam ediyor. Çözüm bulması gerekenler bildik nakaratlarını devam ettirmekte gelen her şehit haberi sonrasında!

Sahip olduğumuz  değerlerimiz,uydurulan ve dayatılan “açılım safsatasına” kurban edilmeye devam ettikçe, dün ”Iğdırlı Hasan Onbaşının” büyük bir aşkla ve görev şuuruyla yerine getirdiği “vatan toprağını koruma ve kollama görevi”,  bugün Mehmetçik tarafından yerine getirilmeye devam ediyor ve her şeye rağmen de devam edecektir!...

Görüşmek üzere,Allah’a emanet olunuz….

Yorumlar

  1. NESİLERE ASILLARI ANLTILMAYINCA
    Eskidenevlerde buyuklerın masal ve menkıbe saatlerı vardı butun çocuklar toplanır geçmışte yaşanan önemli hadiselerı bır tyatrocu bir meddah tarzıyla yenı nesıllere naklederdiler. Nerdee şimdi amerıkan masalları pembe dızılerle uyutuluyoruz. Geçmişimizden bi haber buyuduk geleceğimiz meçmul geleceğimizin mımarlarınıda atalarından haberiz buyutmeye devam edıyoruz.

  1. etkileyici ve düşündürücü
    Okuyan her insanı derinden etkilemesi gereken bir yazı,paylaştığın için teşekkürler..

  1. Muhteşem
    Muhteşemm..inanın gözyaşlarıma engel olamadım....kaleminize ve yüreğinize sağlık Abdurrahman bey..

  1. HÜZÜN
    Osmanlı coğrafyasında otuz küsür devlet var. Bu coğrafyadaki halklar osmanlı idi.

    AMA BİZİ ÖYLE BİR HALE SOKTULAR ki düşman olarak bu halkları belledik.

    Osmanlının çöküşünde DÜŞMANIMIZ ERMENİ, DÜŞMANIMIZ YAHUDİ idi. Yani GAYRİ MÜSLİM OSMANLILAR.

    Şimdi ise MÜSLİM TEBA. IRAK, SURİYE ve diğerleri.

    Bu şuur ile iki yakamız NASIL BİRARAYA GELİR?

    YILLAR ÖNCE OSMANLININ ÇÖKÜŞ SENARYOLARINI UYGULAMAYA SOKAN İNGİLİZ, FRANSIZ ne zaman İSRAİL KADAR YUNANİSTAN VE ERMENİSTAN KADAR DÜŞMANIMIZ OLACAK?

    Bu çoğrafyaları kaybettik bari duygu bütünlüğümüzü kaybetmeyelim. Hiç olmaz ise İlerde üreten devlet olduğumzda yeni düşmanlarımız olmaz ve yeni pazarlarımız olur.

    Selam ile.


    Mustafa SOZER
    mustafa@sozer.net






Yorum Yaz